Malamig  na  ang  simoy  ng  hanging  amihan 
Nagsasayaw  sa  sigla  ang  mga  puno  sa  kagubatan
Ang  bawat  uhay  ng  palay   nagmistula  nang  ginintuan
Ang  mga  puso  ay   may  saya  , may  tuwa  sa  isipan.
 Ito`y   pagpapahiwatig,  darating  na  ang  kapaskuhan. 
At  sa  bawat  panig  ng  mga  tahanan
Marangya  mang  bahay  o isang  dampa  lamang
Banal  na  damdamin  laganap  na  ngang  tunay

Di  nga  ba´t  pag-ibig  ang  siya  nitong  akay?
Upang  haplusin  ng  ligaya,   ng  tuwa  at  sigla,
Maging  mga  pusong,  malaon  nang  may  lumbay. 
Subalit  di  yata´t,  ang paskong  darating
Tila  kapos  sa  kulay,   tila   salat   sa   ningning.
Salat   sa   kabuluhan ,  inaagnas  na  layunin 
Balatkayong   maskara  ang   bawat  hakbangin.
Pag- aalay  sa  kapwa´y,  palamuti  lamang  sa paningin. 

Di  ba´t  nang  iluwal  ang  sanggol   na  si  Jesus.
Ang  mensahe  ay  pag-ibig  sa  buong  sinukob? 
Bakit  ngayon  sa  araw,  ng  kanyang  pagsilang.
Sa  galak  ng  alak,  siya   pinagdiriwang.
Sa  kislap  ng  salapi,   nabulag  ang  mga  isipan.
Sa  mga  inalipustang  kapatid,  wala  tayong  pakialam.

 Saang  liwanag   huhugutin  sa  kislap  ng  mga  tala.
Ang  banal  na  kahulugan  ng  pag-ibig  sa  kapwa?
Anong  piraso  pa  ng  bahag-hari,   ang  kulang  sa kulay  nya?
Bakit  obra  maestra  ng  paglingap ,wala  sa  dambana.
Tanging  sabik  na   hangarin,  magpakalasing  sa  saya.
Magpakalunod  sa  galak,  at  sa  papuri  ng  madla. 

Anong  pensil  ang  kailangang,  sa  sintido  mo`y   iwasiwas?
Nang  ang  panaghoy  nitong  bayan,  Makita mo sa  wakas.
Larawan  ng  pagdurusay ,  maunawaan  mo  ng  ganap.
Kailan  ka  mangangarap,  na  sanay   may  paskong  papatak.
Walang   pagsasamantala,  walang  paghihirap.
Walang   pang-aalipin,  tunay   na  paglilingkod  ang  hanap.
Patrimonya  na  nga  nitong  baya´y,  nasa  kamay  nating  lahat.                                                                                           

Epoy/12/05